Hoeraatje

Ik wil echt even wat kwijt: ik heb wederom een vreugdedansje kunnen doen in de supermarkt. Al zo ongeveer sinds ik van het bestaan weet van dit merk, heb ik het overal gezocht. Tot nog toe zonder succes, ik woon denk ik in het verkeerde deel van het land. MAAR. O glorie ende blijdscap. Mijn vruchteloze zoektocht is voorbij. Want. Vandaag. Vond ik. In de Albert Heijn. In dit achtergestelde oord. In de vriezer. Ijs. Vegan ijs. Van PROFESSOR GRUNSCHNABEL. (Voeg mentaal zo'n 38 uitroeptekens toe.)

Volgens mij zei ik hardop: waaaaaat? Neeeeeeee. Echt!?! *vreudedansje* Uiteraard waren wederom, net als bij mijn ontdekking van Wilmersburger in de Jumbo, rare blikken van de mede-winkelaars mijn deel. Boeit me niet, na lang zoeken heb ik dus gevonden. En wel twee (!) smaken. Framboise Extase en Chococolate. Heerlijk om met deze hitte reuze veel ijs-keuze te hebben. In de Jumbo vond ik eerder al soja-ijs van Van Gils, vanille en chocolade. En dan zijn er natuurlijk diverse smaken waterijs te koop.

Er is echter niets wat mij kon voorbereiden op de smaaksensatie van Professor Grunschnabel. Het voldoet absoluut niet aan mijn verwachtingen. Het overtreft ze. In de overtreffende trap. Het frambozenijs is een smaakbom, fris-zuur fruitig en licht. Sorbetijs wil nog wel eens waterig zijn of mierzoet, deze is geen van beide. Het chocolade-kokos ijs is zacht en romig, maar ook licht en heerlijk smaakvol. Beide varianten scheppen als een mousse, en zo voelt het ook aan in je mond. Dat was wel heel even wennen, maar die smaak... Ik raak er niet over uitgepraat. Dat vegan roomijs zo licht en zacht kan zijn en toch zoveel smaak kan hebben, ik had het niet kunnen dromen. Soja-ijs vind ik ook wel lekker, maar er zit voor mij toch altijd een smaakje aan dat ik niet helemaal kan plaatsen. Zal de soja wel doen. Grunschnabel heeft dat niet, de smaak is heel natuurlijk. Je proeft dat er geen rommel in zit en dat het met veel liefde en kennis van zaken uitgedokterd is. Grunschnabel is ook nog eens een Nederlands product, hoewel de naam anders doet vermoeden. Het bedrijf is gevestigd in Alkmaar sinds 2003 en verovert langzamerhand de (nationale en internationale) markt.

Dat chocolade-ijs komt nog vaker in huis, dieet of geen dieet. Manmanman. Kannie wachten om alle andere smaken uit te proberen, want die zijn er gelukkig in overvloed.

Het ijs van Professor Grunschnabel is overigens altijd:

vegan

lactose-vrij

glutenvrij

vrij van soja

koosjer

halal

Proef en overtuig jezelf!

Geluk

Ik bubbel. Ik bruis. Ik zweef op wolkjes, stuiter, spring en dans. Na maanden van twijfelen heb ik een knoop doorgehakt. En het mag nu geweten zijn: ik ga terug naar school! Ik heb me ingeschreven voor de deeltijd-opleiding Paraveterinair Dierenartsassistent bij Cursuscentrum Barneveld. En ik heb er ZIN in.

Al enkele jaren werk ik op kantoor, leuke baan, toffe collega's, niks mis mee. En toch, iets in mij kriebelde en stelde irritante vragen als: is dit nou wat je wil? Is dit het echt? Het eerlijke antwoord was dan telkens: nee, niet helemaal. Maar ik ben zo'n twijfeltrutje dat niet houdt van grote veranderingen en ontiegelijk besluiteloos kan zijn en daar dan weer moedeloos van wordt. Want wat ik dan eigenlijk wél wilde, die vraag bleef lang onbeantwoord. Uiteindelijk heb ik mezelf de eenvoudige vraag gesteld: als je nou echt gewoon kan kiezen, zonder met alle toeters en bellen rekening te houden, wat zou je dan kiezen? En daarop kwam een duidelijk antwoord: dierenartsassistent. Dat is gelukkig voor mij een bestaand beroep, waarvoor ook gewoon een opleiding bestaat. Ik kan het combineren met mijn huidige baan, de financiën krijgen we ook nog wel rond en hele grote verantwoordelijkheden hoef ik verder niet te dragen, dus het moment is NU. Ik pak mijn kans en ga er voor.

Wat de toekomst brengen gaat, geen mens die het weet. Maar ik heb eindelijk mijn keuze gemaakt en we gaan zien waar het toe leidt.

de grote kunst schuilt altijd weer
in 't omgaan met je kansen
als het geluk jouw kant op komt

dan moet je er mee dansen

Toon Hermans

Snelle salade

Vernieuwd strijdplan

Als u deze blog volgt dan weet u dat ik mezelf de nodige doelen gesteld heb teneinde wat kilootjes af te vallen en die ook er af te houden. En hoewel ik van plan ben aan die doelen vast te houden, gaat het gewichtsverlies me niet snel genoeg. Als ik eerlijk ben: ik ben nog geen gram afgevallen. Enkele weken geleden herinnerde een collega mij aan Sonja Bakker en haar dieet, en dat ze eigenlijk weer "vriendinnetjes met Sonja" wilde worden. Dat ideetje had zich in mijn hoofd genesteld en in het lange weekend van Hemelvaart heb ik mijn plan uitgebroed.

Opruimen met Marie Kondo

In het voorjaar gaat er bij mij altijd ergens wat kriebelen en krijg ik zin om schoon te maken en op te ruimen. Normaal ben ik daar niet zo voor, maar bij de eerste zonnestralen, het lengen van de dagen en de ochtendconcerten van onze gevleugelde vrienden gaat er bij mij iets los (een schroefje, denkt u nu niet geheel onterecht). Ik weet nooit zo goed raad met die plotselinge energieboost en doe dan ofwel niets, ofwel heel veel maar de verkeerde dingen. Ik zet het hele huis ondersteboven maar als ik dan klaar ben is er eigenlijk niets opgeruimd. Herkenbaar? Lees verder.

Onlangs las ik deze post van Wendy Walrabenstein. De interesse was gewekt. Wat verder speurwerk bracht mij onder andere bij deze berichten op de blog van De Groene Meisjes. Ik was verkocht en heb meteen het boek van Marie Kondo gekocht. Wieblieftu? Marie Kondo is een Japanse opruimgoeroe met een eigen adviesbureau. Ze helpt inmiddels wereldwijd mensen met het opruimen van hun huis. En dan niet letterlijk leegruimen en schoonmaken, nee ze geeft tips over hoé je nu eigenlijk moet opruimen. Het echte werk doe je zelf want alleen jij kan bepalen wat je wil houden en wat je weg wil doen. Dat is namelijk de kunst: opruimen is niet opbergen (meer spulletjes kwijt kunnen in minder ruimte). Nee, opruimen is selecteren en wegdoen.